Rob van de Griend

Verdomme Rob! Ik vernam gisteren dat je er niet meer bent. Ik weet zeker dat je gemist gaat worden door een hele hoop mensen. Het woord "symphatiek" heeft door jou een hele andere en mooiere betekenis gekregen in mijn leven. Er brand hier momenteel een kaarsje voor je, voor het mooie en warme mens dat je was. Ik wens Suzanne en je kids alles hechtheid, warmte en sterkte toe! "Love is where the heart is", ouwe reus!

Wat een ongelooflijk triest gemis voor zijn gezin, familie, vrienden, collega's en iedereen die hem gekend heeft. Een uitgesproken man met humor en interesse in wie je was en wat je deed. Ook al zagen we je de laatste jaren wat minder, we gaan je ook op de tennisclub zeker missen. De uitvaart was mooi en indrukwekkend. Heel veel sterkte voor Susanne, Robin, Famke, Tessa en Eva, maar ook voor alle familie en vrienden.

Zijn scherpe opmerkingen, zijn slice backhand, zijn charmante doeltreffende service, zijn leuke positieve aanwezigheid op de tennisbaan, zijn leuke humor. Zijn club van you never walk alone. Zoals ik Rob gekend hebt zal ik hem nooit vergeten. Rob jij gaat gemist worden.

Rob heb ik leren kennen rond 1987 tijdens het uitgaan in Willemstad, waar wij woonden. In die tijd kwam Diana vaak bij mij logeren om het nachtleven van Willemstad te ontdekken in het Pumpke, het Vossenhol of de Sailor, . Daar kwam zij haar grote liefde Eric tegen die samen met de vriendengroep uit Klundert op stap was. Vanaf die tijd kwamen wij Rob vooral tegen tijdens het uitgaan en op feesten en partijen van en bij Eric en Diana in Willemstad, Klundert, Rotterdam en Zeeland. Het was altijd gezellig om weer even bij te kletsen, ook over ons “HRvak”, met een biertje, zijn scherpe blik en droge humor. De herinneringen blijven, maar wat zal Rob ongelofelijk gemist worden door zijn geliefden. Heel veel sterkte voor Susanne, Robin, Famke, Tessa en Eva.

Lieve Rob, Nog steeds zonder woorden na het prachtige en indrukwekkende afscheid van jou, gisteren. Ongeloof Oneerlijk Stil, geen woorden . Terwijl er zoveel mooie woorden gezegd zijn. En prachtige muziek is gespeeld. We zagen elkaar meestal als er iets leuks was, op feestjes. En nu? Dat kan toch gewoon niet waar zijn; jouw afscheid! Dikke, dikke knuffel voor je liefste Susanne en natuurlijk ook je 4 kinderen en alle anderen die je lief hebben.

Hallo Susanne, Robin, Famke, Tessa en Eva, Wat verdrietig dat Rob zo plotseling uit het leven is wegegenomen. Ik heb vele jaren met Rob samengewerkt, zijn deur stond altijd open, voor advies of om even te sparren, we waren het niet altijd eens, maar kwamen er altijd uit. De herinneringen aan en het respect voor Rob blijven. Gecondoleerd met het verschikkelijk verlies. Kees Wintermans Collega Hill's Ik wens jullie veel strekte voor de toekomst

Herinneringen aan Rob Ik denk dat ik een jaar of 13 was dat ik met jou en mijn broer Erik mee mocht naar Ahoy voor een concert van Duran Duran. Wat voelde ik me stoer en vereerd dat ik met jullie mee mocht. Jullie waren toch zo’n 6 en 7 jaar ouder dan mij. Na enige tijd trad mijn favoriete band U2 op in de Kuip. Nog te jong indertijd om zelf te gaan, mocht ik samen met een vriendin weer met jullie mee. Tijdens het concert roken mijn vriendin en ik iets heel vies. Jullie lagen in een deuk, want het bleek om wiet te gaan, Na afloop van het concert wilden wij een shirt van U2 kopen, daar waren jij en Erik minder blij mee, want jullie wilden snel door naar Willemstad, waar wat dames op jullie aan het wachten waren en eerst moesten wij nog gedumpt worden in Klundert. Daarna volgden nog verschillende Prince concerten, waaronder Dortmund, één van de beste concerten ooit. Er komen deze week allerlei herinneringen aan jou voorbij. Die ene keer dat jij achterna werd gezeten op je brommer door de politie. Je was ze te slim af door over het voetgangersbruggetje vanaf het Dennenpad naar de Houtzagerij te racen en je brommer snel in onze garage te zetten. Mijn moeder was hier overigens minder blij mee. En dan nog de periode dat jullie samen overal een “G” voor zetten. “Gwen ghoe gis ghet gmet gjou? Grappig en irritant tegelijk! Ook zijn er mooie herinneringen aan alle verjaardagen en feestjes bij Erik en Diana in Zeeland. Je was altijd oprecht geïnteresseerd hoe het met ons ging en er werd altijd veel gelachen, mede door jouw droge humor. De laatste keer dat we elkaar zagen was eind Juli en was alles nog goed met je. Zo ongelooflijk hoe snel dit jouw te grazen nam. Je gaat gemist worden Rob! Susanne, Robin, Famke, Tessa, Eva, familie en vrienden heel veel sterkte met dit verlies.

Lieve Suzanne en alle familie leden. Wat een prachtige indrukwekkende uitvaart. En wat een geweldig man was Robert. Het is niet te bevatten dat je zo snel het leven kan verlaten. Ik wens jullie heel veel sterkte toe om met het gemis om te gaan, maar zoals het prachtige gedicht als vertelde zullen wij hem altijd bij ons houden. Heel veel liefs.

Lieve Rob, Via Erik en Diana heb ik jou mogen leren kennen; inmiddels al 31 jaar. Wij zagen elkaar vooral op feesten en partijen. Op een gegeven moment werden we ook "Facebook vrienden" en ik moest altijd lachen om je posts: de poes die overal lag behalve op het kleedje, het mespuntje lente dat je elk jaar rook en vooral om de foto's van lange mannelijke krullenbollen waardoor je niets meer zag bij concerten. Eén van de leukste herinneringen heb ik aan het concert van Doe Maar in Ahoy. Volgens mij in juni 2000. Jii, Diana, Jurgen en ik gingen daar samen heen. Op een gegeven moment moest er natuurlijk een biertje gedronken worden. En waarom zou je 2 kleine glazen halen als het ook 2 grote glazen kon zijn? Want dat was efficiënter was jouw idee. Nou dat hebben wij en vooral Jurgen geweten, want er werd steeds harder door hem meegezongen. Op een gegeven moment zo hard dat mensen die rijen voor ons stonden zich omdraaiden waar dat geluid vandaan kwam. Jij vond het prachtig! Lieve Rob, we gaan je missen. Heel veel sterkte voor Susanne, Robin, Famke, Tessa en Eva

Gecondoleerd en heel veel sterkte & kracht gewenst.

Rob’s afscheid – 4 november 2025 Dearly beloved, we are gathered here today to get through this thing called life. Deze ene zin geeft zo mooi weer hoe belangrijk het is om het leven zo uitbundig mogelijk te vieren. Velen van jullie zullen deze woorden herkennen als de openingszin van het nummer “Let’s Go Crazy” van het album Purple Rain van Prince. Ik denk dat ik voorzichtig ben als ik zeg dat Rob waarschijnlijk dertig verschillende edities — legaal en illegaal — van dat album had. Als ik me niet vergis, heeft hij bij een van zijn laatste bezoeken aan Prince’ favoriete platenzaak bij ons in Minneapolis, Electric Fetus, nog een exemplaar op de kop getikt. Op mijn geheel zinloze vraag destijds: “Waarom?” antwoordde hij droogjes: “Omdat ik deze editie of persing nog niet had, natuurlijk.” En als hij dan toch in Minneapolis was, moest hij natuurlijk ook weer even langs bij Paisley Park. Vandaag treuren we om Robs overlijden, dat veel te vroeg is gekomen. Maar ik wil ook graag zijn leven vieren — en stilstaan bij de vele mooie momenten die het zo de moeite waard hebben gemaakt. ________________________________________ De muziek van Prince loopt als een rode draad door de tijdslijn van onze vriendschap. Het begon allemaal in Utrecht in 1987, bij het eerste concert dat we met z’n drieën bezochten: Sign o’ the Times. We hebben sindsdien ‘tig’ concerten van Prince bezocht, in binnen- en buitenland. Zodra er een nieuwe concertreeks werd aangekondigd, stonden we in de rij voor kaartjes. Voor ons was één concert meestal voldoende. Voor Rob lag dat anders. Als Prince vier keer in Ahoy kwam, waarom zou je dan maar één keer gaan als je ook vier keer kunt gaan? Je hebt altijd baas boven baas. Muziek was in het algemeen ontzettend belangrijk voor Rob. Hij heeft ons vaak meegesleept naar concerten van bandjes die we niet kenden, maar we vertrouwden op zijn kennis — van muziek, maar ook van onze muzieksmaak. Niet al zijn muziek was ook ónze muziek, maar hij had het vaak bij het juiste eind. ________________________________________ Ik leerde Rob kennen aan het begin van onze middelbare schooltijd. Het moet ook verkiezingstijd zijn geweest toen ik voor het eerst naar huize Van de Griend aan de Moye Keene ging. In die tijd kreeg je van iedere politieke partij een poster in de brievenbus, zodat je duidelijk kon maken aan de buurt welke partij jouw stem zou krijgen. Dat zou tegenwoordig waarschijnlijk voor wat problemen zorgen. Aangekomen bij de familie Van de Griend zag ik dat er niet één, maar wel tien posters van allerlei verschillende partijen op het raam waren geplakt. Toen wist ik het meteen: hier wonen mensen met een goed gevoel voor humor. Dat komt goed. En het kwam goed. Humor is een van de redenen waarom we al bijna vijftig jaar vrienden zijn. Humor die overigens ook best mag schuren en steken. ________________________________________ Rob kreeg zijn eerste baantjes, en zodra er een personeelsuitje werd georganiseerd, waren we met z’n drieën van de partij. We waren nog zo jong en enthousiast dat we zelfs bereid waren zes uur in de bus te zitten naar Dierenpark Emmen — dat destijds zeker niet bekend stond als toeristisch hoogtepunt. Maar nu is het een waardevolle herinnering aan een mooie tijd. We hebben samen gevoetbald, we hebben talloze uren doorgebracht op de tennisvelden van West-Brabant, en we hebben veel gevolleybald. We hebben zelfs samen een paar wedstrijden van de Timberwolves in Minneapolis bezocht. De overeenkomst tussen al die activiteiten is natuurlijk dat er altijd een bar in de buurt was. Sport was belangrijk voor Rob, maar het sociale aspect minstens zo. Het leven is mooi — maar met een biertje erbij toch net wat mooier. ________________________________________ Sinds onze verhuizing naar Minneapolis, elf jaar geleden, zagen we elkaar niet meer wekelijks natuurlijk. Maar als we samenkwamen met Rob, Susanne en de kinderen, was het meteen weer alsof we elkaar de week ervoor nog hadden gezien. Er was natuurlijk meer om over bij te praten dan voorheen, maar het voelde altijd meteen vertrouwd. Wat een vier prachtige kinderen zijn dat toch. Dat brengt me vanzelf bij onze lieve vriendin Marie-Louise, die we nu alweer negen jaar vreselijk missen. Ook die vriendschap koesteren we, en zij blijft voor altijd in ons hart. ________________________________________ Eén keer per jaar, in de zomervakantie, hadden Rob en ik al jaren een guys night out in Renesse. Dat ging als volgt: We begonnen in Café De Stulp met slechts één Paulaner, maar dat ging eigenlijk altijd fout. Eén Paulaner is geen Paulaner. Daarna gingen we ergens eten en vervolgens weer snel terug naar De Stulp. Dan miste ik de laatste bus en mocht ik tien kilometer door de nacht naar huis lopen, terwijl Rob de fiets van Susanne liet stelen. Gelukkig zijn er in Renesse genoeg Duitse toeristen, dus er is nooit gebrek aan verdachten. De volgende dag schopte Susanne Rob vroeg uit bed om die fiets te zoeken — en vond hij hem vijf meter van waar hij dacht hem te hebben neergezet. De Duitsers bleven alsnog verdacht. En zo was er weer een waardevolle herinnering geboren die het altijd goed deed op elk feestje. Onze eerste reis naar Renesse was overigens al 45 jaar geleden, op Robs oranje gekleurde Kreidler. Helaas ontbreekt het me vandaag aan tijd om die avonturen ook nog met jullie te delen. ________________________________________ Op meerdere momenten — maar ook zeker tijdens onze guys nights out — heb ik hem verteld dat ik vond dat zijn kinderen zo ontzettend goed gelukt zijn. Het is altijd leuk om ze erbij te hebben: stuk voor stuk knap, slim, sociaal en met een goed gevoel voor humor. Op mijn vraag aan Rob hoe dat nou kwam, had hij uiteraard een verklaring. Je hoort hem het al zeggen, hè? Het mooie is dat je op onze leeftijd, tijdens een guys night out nota bene, ook over dit soort dingen praat. Hij was het met me eens: ze zijn stuk voor stuk goed gelukt, en hij is zó trots op de mensen die ze zijn geworden. Rob is een trotse vader. ________________________________________ Als we de tijd namen om terug te blikken, ging dat vaak over de mooie dagen en momenten in het leven. Eén van die dagen wil ik eruit lichten: 2 juli 2010. We waren die dag met onze geliefden in Amsterdam voor een openluchtconcert van Faithless op het Westergasterrein. Het was een topzomerdag. Het Nederlands elftal speelde die middag de halve finale tegen Brazilië. We keken de wedstrijd in een kroeg: de eerste helft verliep dramatisch — 1-0 achter — maar in de tweede helft draaiden ze het helemaal om: 2-1 winst! Wij allemaal, maar vooral Rob, waren door het dolle heen. Rob nam het Nederlands elftal nogal serieus. Heeft iemand van jullie, na een verloren wedstrijd, ooit tegen Rob gezegd: “Ach, trek het je niet zo aan, het is maar een spelletje”? Daarna nooit meer gedaan, hè? Na die wedstrijd volgde een fantastisch concert, en we eindigden de nacht op een terras aan een Amsterdamse gracht met nog één biertje — de aller-, allerlaatste dan. Wat een perfecte dag was dat. Die dag kon alleen perfect zijn voor Rob omdat hij die kon delen met zijn grote liefde, Susanne. In de beginjaren heeft hij wel eens tegen mij gezegd dat hij eigenlijk niet kon geloven dat Susanne in hem geïnteresseerd was. Als goede vriend moest ik hem natuurlijk vertellen dat ik dat eigenlijk ook niet goed begreep… Het bleek gelukkig toch echt zo te zijn. Susanne heeft Rob echt gelukkig gemaakt. Tot en met die laatste dagen had hij die verliefde blik in zijn ogen als Susanne naast hem zat en hij stil naar haar keek. Wat een prachtig stel. ________________________________________ Rob, dank je wel voor vijftig jaar vriendschap. Till we meet again.

Een privé bericht is achtergelaten door Hoessein Zahid (Hill's)

Rob, wat heb ik in die 10 jaar veel van je kunnen en mogen leren, zeker de laatste jaren. Je was een geweldig uithangbord voor Hill’s en wist iedereen te overtuigen van je plannen, schroomde niet voor senioriteit, maar wist hoe te handelen of te presenteren. Een tomeloze inzet, een verbinder en overal een mening over die je niet onder stoelen of banken stak. In gesprek met je luisterde je, ondervroeg je en verbeterde je. Dan was je het lang niet altijd met hem eens, maar achteraf moest je altijd bekennen dat hij het deed omdat dat uiteindelijk het beste was. Met jou kon je een biertje drinken, heel goed en heel veel. Bij festivals en concerten, in het restaurant, in de kroeg, of “gewoon” vanuit de minibar in het hotel. Hij liet het niet na om zich uit te spreken over de malaise bij Ajax, vooral de laatste jaren, maar ook in de hoogtijdagen wist hij alle, in zijn optiek, vervelende trekjes of mindere punten op te sommen. Feyenoord daarentegen, daar ging alles prima, hooguit wat pech zo nu en dan. We gaan je enorm missen, maar zeker niet vergeten. Ik zal me nog heel vaak afvragen hoe jij zou reageren of handelen en daar een voorbeeld aan nemen. Bedankt Rob, dikke knuffel. Sterkte aan Susanne, de kinderen, familie en vrienden!

Robert/Rob maatje van me. Vanaf het moment dat ik het nieuws hoorde hoe het met je ging, zeker nadat ik langs ben geweest en al helemaal nu we hier zijn denk ik heel veel aan je en wat we zoal hebben meegemaakt, en dat is heel wat. Ik weet niet precies meer hoe en wanneer onze vriendschap is ontstaan, maar die gaat ver terug in de tijd en heeft zeker alles te maken met tennis en uitgaan. Stappen deden we in Willemstad bij het Pumpke, en als we het dan niet meer leuk vonden gingen we nog even afzakken bij ’t Vossenhol en soms bij de Sailor. Omdat je passie muziek was hebben we wat uurtjes doorgebracht bij jou op zolder, plaatjes draaien of eigenlijk cd’tjes die waren net in opkomst. Je liet me de melancholische en donkere kant van het muziek spectrum horen, bandjes als Joy Division, New Order en the Cure. Omdat je idolaat bent van Prince kwam die altijd voorbij. Maar zeker kwamen andere genres ook aan bod als Trip Hop, Funk en Electronic, zoals Unkle, George Clinton en Yello. Volgens mij zijn er weinig muziekstromingen die je niet leuk vond, ja Nederlands talig en Hiphop was volgens mij niet jouw style. Ook gingen we regelmatig naar concerten, tig keer naar Prince, Massive Attack, Gregory Porter, Simple Minds, Depeche Mode, Faithless eigenlijk teveel om op te noemen. Naar Amsterdam, Rotterdam, Dordrecht, Tilburg en zelfs naar Duitsland, waar zijn we niet geweest. Je bent voor mij de ontdekker van bandjes als Coldplay en Faithless en zoveel meer. Op sportief vlak tennissen, soms een toernooitje maar vooral competitie op zondag, uiteraard in Heren 1. Jij was de koning van de slice, vooral met de backend. Zomaar een klein wedstrijdverslagje van hoe je te werk ging om de winst binnen te halen. Vol op de aanval met een zo hard mogelijke service, soms serv en volley, knallende fore en backends, wel meestal tegen het gaas. De eerste set in no time verloren. Kat in het bakkie dacht de tegenstander. Maar dan ging bij jou de knop om, service inprikken de ballen alleen maar met slice naar de overkant terugbrengen. Kijk maar wat je ermee doet, dacht je dan. Uiteindelijk werd de winst binnengehaald de tegenstander in verwarring achterlatend. Het spelletje slice zoals jij het noemde had ook tot gevolg dat je je mocht kronen als clubkampioen, een titel die je mij nog wel eens onder mijn neus schoof en mij eraan herinnerde hoe goed je was. Ook volleyballen was een sport die je graag deed waarbij ik als lijnrechter en teller mocht fungeren. Il Grande noemde jezelf. Ik herinner me nog een bedrijfstoernooitje waar je regelmatig Catherine Hellebaut afblokte, zij was oud-collega en speelde in de Belgische nationale ploeg. Humor is ook iets wat ik me zeker herinner aan je, jouw vermakelijke posts op Facebook: Moosje, NONDEDJU, als de kat weer eens niet op z’n kleedje lag. Of het jaarlijkse: Ik weet niet of jullie het al een beetje in de gaten hebben gehad, maar … als je zo buiten z’n beetje rondloopt, dat er al een beetje een mespuntje lente in de lucht zit … Of de opmerking ‘Attent’ als ik weer eens iemand feliciteerde met zijn of haar verjaardag. Het stiften van Jiskefet en Paakzeffel, het Mompeliaans van Ronald Goedemondt vond je hilarisch. En dan je gevatte opmerkingen: Joost, als ik je zo zie dan moet ik aan de Nederlandse taal denken, is het nu paardelul of paardenlul. Of deze, toen Marie Louise zwanger was van Robin, vroeg ene Pieter of je al een naam had voor jullie kind. Ja, zei je toen ik zat aan Pieter te denken, maar als het een jongetje wordt weet ik het zonet nog niet. Behulpzaam was je ook altijd, je gaf mij de tip om eens bij 3M te solliciteren, en later mee te denken over de ontslag regeling. Advies over een nieuwe versterker en boxen. Het corrigeren van taalfouten in nieuwsbrieven. Je stond altijd klaar. Ik ga je ontzettend missen man, geen concert, geen verjaardag zal meer hetzelfde zijn. Waar de reis ook naar toe gaat, ik hoop wel dat er volop muziek gedraaid wordt en Purple Rain uit de boxen schalt.

Lieve Susanne en de kinderen, Er was er maar 1 die mij meer dan eens 364 dagen te vroeg voor mijn verjaardag feliciteerde op Facebook ;) Vandaag was een prachtig afscheid, mooie muziek, iedereen mooi gesproken en prachtige foto's. Heel veel sterkte in deze verschrikkelijk moeilijke periode. Veel liefs en een dikke kus van ons.

Jeetje Rob & Susanne en de kids. Rob en ik kennen elkaar al 26 jaar via Hill's. We waren dus collega's...maar we hadden nog 2 andere klikken. Prince en verzamelen en luisteren van muziek. We kwamen elkaar ook dikwijls tegen op platenbeurzen. Zonder dat ik het wist stond hij achter mij en zei ineens...die heb je al. Dacht toen hoe weet hij dat nou weer...toen ik me omdraaide was het Rob. Kan eigenlijk nog steeds niet bevatten hoe snel dat allemaal gegaan is. 4 weken stonden we eventjes te kletsen...over muziek natuurlijk. Ik miste hem al een week of 2...maar dat gebeurde weleens vaker...dan was hij voor werk naar het buitenland. Maar deze keer was het helaas anders. Het was een mooi en waardig afscheid met Prince & Haevn. Ik wens jullie heel veel strekte de komende tijd.

Gecondoleerd en heel veel sterkte met dit onverwachte verlies.

“Life is just a party, and parties weren’t meant to last.” - Prince Ik wens alle mensen die Rob lief hadden veel sterkte en kracht bij het verwerken van dit verlies.

Een privé bericht is achtergelaten door Semir

Veel sterkte aan de nabestaanden en in het bijzonder mijn lieve neefje en nichtje Robin en Famke. Iedere keer als de lente weer aanbreekt zal ik altijd even denken aan het mespuntje van Rob.

Een privé bericht is achtergelaten door Diana Monteiro

Een privé bericht is achtergelaten door Wilbert van der poel

Een privé bericht is achtergelaten door Marcel Janssens

Een privé bericht is achtergelaten door Remon Traets

Een privé bericht is achtergelaten door Namens team de Borgh.

Een privé bericht is achtergelaten door Tom van Sprundel

Heel veel sterkte allemaal. Het gemis is enorm !

Gecondoleerd. Ik ga Rob ontzettend missen. Sterkte.

Een privé bericht is achtergelaten door Gina Verhaeren (Hills)

Een privé bericht is achtergelaten door Marja

Vol ongeloof en veel verdriet gaan wij onze zeer gewaarde collega en vriend zo enorm missen..

Gecondoleerd en heel veel sterkte met dit verlies.

Gecondoleerd

Gecondoleerd.

Beste familie en vrienden van Rob. Over het enorm trieste lot dat Rob getroffen heeft kan ik van alles zeggen, maar dit zal vast niemand iets helpen, ik zal dit dan ook niet doen. Wel wil ik heel graag wat zeggen over zijn leven, en dan in het bijzonder over de 23 jaar daarvan die ik met veel plezier met hem heb mogen samenwerken bij Hills. Ik heb daar Rob leren kennen als een eerlijke, open, en professionele man en manager. Rechtvaardig en bekwaam te allen tijden, professioneel en direct waar dat moest, maar vooral ook sociaal, behulpzaam, en meelevend waar dat kon of nodig was. Ook zijn humor en zijn stimuleren en motiveren op alle mogelijke vlakken zal ik niet vergeten. En onze gezamenlijke voorliefde voor voetbal, en dan met name voor “de” club uit Rotterdam-Zuid, schepte ook vanaf dag 1 een leuke band. Ik wil kort drie van mijn vele mooie en leuke ervaringen met Rob beschrijven, hierin komen een paar van de vele goede en bijzondere eigenschappen van Rob naar voren die jullie vast al wel bekend voor zullen komen. Deze eigenschappen zijn echter bij een manager van zijn niveau, en zeker in een Amerikaans bedrijf, zeer zeldzaam. Deze eigenschappen maakten voor ons, en zeker voor mij persoonlijk, het belangrijke en vaak onderschatte verschil tussen een goede manager en een echt goed mens. Een voorbeeld is op puur professioneel vlak, een tweede wat meer informeel, en een derde voorbeeld is op puur persoonlijk vlak, iets dat voor mij zeer dichtbij kwam en dat nog steeds is. Rob kon als geen ander de sfeer en cultuur aanvoelen die ons bedrijf tot een goede en hele prettige werkomgeving maakten, en hij waakte daarover dan ook altijd zeer scherp. In zijn functie moest Rob regelmatig moeilijke en impopulaire maatregelen of beslissingen nemen die ons door het Amerikaanse moederbedrijf werden opgelegd. Deze maatregelen waren altijd op Amerikaanse leest geschoeid, en botsten in hun zuivere vorm dan ook vaak hard met de Nederlandse cultuur en omgangsvormen waar wij ons prettig bij voelen. Rob had het unieke talent dit perfect aan te voelen, en bij het invoeren van deze maatregelen er altijd een Nederlandse draai of aanpassing aan te geven zodat ze voor ons beter werkbaar en makkelijker te accepteren waren. Met nog wat toelichting en goede motivering kon hij dan altijd probleemloos, zowel voor ons moederbedrijf als ook voor alle medewerkers, een prima werkbare situatie creëren. Dat hij hierbij soms ook echt zijn nek uitstak is iets waaraan helaas vaak voorbij werd gegaan, en ook zeker iets dat niet veel van zijn vakgenoten in zijn positie zouden durven en doen. In de 20 jaar dat ik als redacteur en vaste columnist mede ons mooie bedrijfsblad heb samen mogen stellen, heb ik ook heel veel met Rob te maken gehad. Hij was als eindverantwoordelijke degene die moest waken over de inhoud, de vorm, en vooral over de “USA-bestendigheid” van ons blad. In mijn vaste columns hanteerde ik graag een wat “losse” schrijfstijl die de mens Rob zeker kon waarderen. Echter moest hij mij er ook vaak (elke editie eigenlijk wel) op wijzen dat mijn inzendingen weer zeer grappig waren en door hem absoluut gewaardeerd werden, dat ze ook zeker Etten-Leur-geschikt waren, maar toch vaak wat minder Colgate-geschikt. Op mijn vraag of ik mijn schrijfstijl dan maar wat aan moest passen, antwoordde hij dan altijd dat ik dat toch zeker niet moest doen. Hij kon er altijd geweldig om lachen, wilde dat niet missen, en hij had de rode correctiestift toch altijd al klaarliggen als mijn inzending binnenkwam. Ik schreef standaard 3 pagina’s, na correctie bleven er dan meestal twee pagina’s over, plus een heel informeel en zeer prettig gesprek over mijn verhaal en welke passages er om welke reden uitgeknipt werden. Tijdens en na mijn afscheid van Hills in 2021, door puur persoonlijke/medische redenen die geheel buiten Hills liggen, heb ik aan Rob een enorme steun gehad. Dit hoorde allang niet meer bij zijn dagelijkse taken, hij deed dit beslist niet omdat het moest of zo van hem verwacht werd. Hij deed dit puur als de mens Rob die perfect aanvoelde op welke manier ik steun nodig had, en nam dan ook alle moeite om die zo goed mogelijk te geven. Mijn afscheid van Hills werd hierdoor, hoewel erg moeilijk en emotioneel, toch draaglijk en wat beter te accepteren. Ik ben hem hier nog steeds heel erg dankbaar voor. Door de hierboven beschreven ervaringen, en nog vele andere, zal ik altijd aan hem blijven denken als een professionele manager en een zeer bekwaam vakman, maar veel meer nog als een prima kerel die ons veel te vroeg ontvallen is. Persoonlijk ben ik blij en trots hem gekend te mogen hebben, ook al was dit veel te kort. Ik wens jullie allen veel sterkte en kracht bij het verwerken en plaatsen van dit verlies. Wilco Westdijk, Hills pet Nutrition 1998 T/M 2021

Veel sterkte voor het gezin, familie en andere nabestaanden met dit - voor mij nog steeds - onvoorstelbare & onvatbare verlies... Dank en respect voor al je constructieve bijdragen , en altijd prettige samenwerking in het MT van Hill's Etten-Leur, gedurende ruim 18 jaar ! Als terugblik / herinnering nog een paar foto's... Jasper-Jan van Oosterhout (Kookworkshop, Dec. 2016 - Hill's Eten-Leur Leadership Team)

We would always pick up the phone and send a couple of lines after Feyenoord had a spectacular game or a horrible one......him teasing me endlessly how the premier league had to import coaches from The Netherlands! Always a great sense of humor, even in the most serious of moments you had to laugh That aside I remember the many years we worked together, his creativity at finding business solutions in many challenging situations, commitment to always ensuring that he gave his best to the people. To your family, thank you for sharing Rob with us for these many years. My condelences and wishing you strength, peace and comfort in the days ahead Fare thee well Rob.

Nog steeds uit het veld geslagen door het onverwachte overlijden van Rob hierbij enkele memoires aan hem. Het is teveel om allemaal hier neer te zetten omdat het op velerlei gebied is, maar een paar herinneringen zullen ons altijd bijblijven, omdat het Rob zo goed typeert. Nadat Rob onze buurman werd, is het contact geïntensiveerd. Toen Max inmiddels wat ouder was, werd er regelmatig in de tuin samen gespeeld met Robin. Na de geboorte van Famke kwam er een speelkameraadje bij. Samen in een competitieteam hebben we memorabele tennispartijen gespeeld. Rob startte de wedstrijd altijd vol overgave met topspin spel en hij werd er dan de 1e set volledig afgeslagen door een beduidend jongere tegenstander. Vervolgens schakelde hij over op zijn befaamde slice spelletje, waar hij de tegenstander compleet mee wist te ontregelen. Ik zal nooit zijn befaamde woorden meer vergeten die hij tegen zijn tegenstander zei bij het wisselen van speelveld: “Het gaat niet meer zo lekker hé”. Op dat moment wist hij dat hij zijn tegenstander mentaal gebroken en in zijn zak had. Uiteraard wist hij de wedstrijd met een 3-setter naar zich toe te trekken. Zo werden er vele wedstrijden vooral op mentaal vlak gewonnen. Legendarisch was voor mij ook het moment dat we na een competitiedag, samen voor de deur uit de auto stapten. Hij had die dag zijn racket met een korte tik op het hek kapotgeslagen en stond een beetje onwennig met zijn kapotte racket in zijn hand om zich heen te kijken. Zijn blik verraadde zijn gedachte: “waar laat ik nu dat ding, zonder dat ze dit thuis zien” . Omdat het dilemma voor mij zo herkenbaar was, zei ik tegen hem: “Rob, je mag hem ook bij mij in de kliko gooien hoor”. Zichtbaar opgelucht, werd er door hem dankbaar gebruik van gemaakt. We hebben Rob in die tijd ook leren kennen als iemand die werken met zijn handen, zachtjes uitgedrukt, niet tot grote kunst had verheven. Zelfs voor eenvoudige klusjes in huis, als het ophangen van een schilderijtje, werd Jac gebeld. Aan de boor- en klopgeluiden wisten we altijd precies wanneer Jac op bezoek was. Op enig moment kwamen Lily en Corné achter ons (direct achter zijn huis) wonen. We hoorden dat hij zou helpen met de verhuizing en volgens mij waren ze al begonnen. Ik stond toevallig in de achtertuin toen na ongeveer een half uur het raam open ging en Rob de gevleugelde woorden sprak: “Erik, heb JIJ misschien een oude spijkerbroek?” Toen Lily eenmaal achter ons woonde, hebben we regelmatig gefantaseerd over hoe we de tuinen in zouden richten. Hoe mooi zou het zijn als Maurice en Suzanne het huis naast Lily en Corné, dus direct achter Erik en Connie, zouden kopen? Dan kunnen we van de vier achtertuinen een eigen tennisbaan maken. Kantine doen we gewoon per toerbeurt. Baanverlichting kan gewoon tegen de gevels gehangen worden. Strak plan toch? Naast de tennissport, deelden we nog een passie: volleybal. Op enig moment kwamen we in hetzelfde team te spelen. Op een later moment werd SDC heren 1 aangevuld met Gerben, Wilco en Geert vanuit Dinteloord. Wat een leuke tijd hebben we gehad! Het dreigde even uit elkaar te vallen, toen de 3 Dintelcity-gangers liever niet meer naar Klundert wilden rijden. Om onze sport op competitieniveau te kunnen blijven beoefenen, hebben Rob, Peter en ik besloten om onder de vlag van Voverdi te gaan spelen. Sjef sloot vaak aan zodat we ook een teller konden leveren en uiteraard bleef hij voor de 3e helft. In die tijd hadden we ook allemaal een bijnaam. Het leidt geen toeval dat Rob zijn bijnaam afgeleid was van zijn springvermogen: IL GRANDE. Andere herinnering is het vrijgezellenfeest voorafgaand aan zijn huwelijk met Suzanne. Met een heel leuk programma, mooi avontuur op het water, (wat bijna slecht afliep), lekker eten en een gedeelte van de avond voetbal kijken want het Nederlands elftal speelde. Een onverwachte nederlaag dreigde de feestvreugde de kop in te drukken, maar het was juist Rob die zich er snel over heen zette en weer een positieve vibe bij ons wist te creëren. Refererend aan zijn bijnaam tijdens onze volleybaltijd - IL GRANDE- zullen we hem ook altijd zo blijven herinneren. Nu niet meer alleen aan zijn springvermogen, maar ook hoe hij was als persoon. Scherp van tong, soms cynisch of sarcastisch, maar altijd doorspekt met humor. Echter als het er écht op aan kwam, was hij er gewoon voor je. We koesteren de herinneringen aan hem! We wensen Suzanne, Robin, Famke, Tessa en Eva heel veel sterkte en kracht om dit verschrikkelijke verlies een plek te geven. Connie en Erik van Dijk.

Rob, Dank je voor de leuke tijd! Van nieuwe collega, via samen in LT, 17 biertjes drinken, nog een keer herhalen, elkaars gezin leren kennen en daarmee fijne visites in Renesse, Prinsenbeek en Noordhoek. Voor altijd “ Coole Rob “ en “Rob de Music Man”. We zullen je niet vergeten!

Via deze weg wil ik Susanne en kinderen, familie, vrienden, kennissen en iedereen die Rob kent heel veel kracht, sterkte en liefde toe wensen!

Rob, Ik zie ons nog scheuren met onze opgevoerde brommers over de Klundertsedijk, letterlijk en figuurlijk, op weg naar onze middelbare school in Oudenbosch en jij naar jouw latere woonplaats Noordhoek. Wie had dat toen gedacht. We zijn allebei opgegroeid in Klundert en daar kruisten decennia lang onze wegen, met name bij de volleybal. We speelden, ik weet niet precies hoeveel jaar in hetzelfde volleybalteam en van daaruit bouwden we een zeer fijne band op, De bijgaande foto is nog uit onze jonge jaren. Ik genoot van jouw (cynische) humor en (zelf)spot. Wat hebben we (om elkaar) gelachen. Ook gaf je me met tijden wijze, raad. Want als een vriend stond je klaar voor me. Je was zeker slim en intelligent maar jouw voetbalkennis (Feijenoord) was ver te zoeken. Omdat onze “volleybalcarrière” eindigde was ons contact de laatste jaren minder geworden. Het was dan ook bijzonder leuk om jou enkele maanden geleden met jouw voltallige gezin bij een BBQ weer te zien en te spreken. Het voelde als vanouds, niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn. Ik vind het nog steeds onwerkelijk dat je er niet meer bent. Wat een verlies en verdriet….ik heb er geen woorden voor. De vele en fijne herinneringen aan jou koester ik voor altijd. Peter Leijten

Een privé bericht is achtergelaten door Noor Hogenbosch

Rob !!! Zoveel mooie en leuke herinneringen heb ik aan de tijd dat we samen hebben gewerkt bij Hills. Vanaf het moment dat “er iemand van HR” aan moest schuiven bij het sollicitatiegesprek (“maar niet te lang hoor ik wil gaan BBQ’en”) was er een klik (behalve op voetbal gebied). Naast een top collega was jij ook belangrijk in een bepalende periode van mijn loopbaan. Goede gesprekken, eerlijke feedback en positief sturen heeft mij geholpen in mijn verdere loopbaan. Veel van je geleerd…ook hoe je je persoonlijkheid voor je kan laten werken maar nog belangrijker wanneer juist niet. Daar kom je jaren later dan achter en ik heb je er nooit voor kunnen bedanken. Tot op de dag van vandaag bezem ik Rob-wijsheden (inmiddels ook in andere talen) tegen collega’s van het werk ;-) Ik bedoel maar…. Lunch tijd bij Hills was meer dan alleen maar “kijken wat jij er op hebt”…zeker op maandag waarin de voetbal en andere sporten (“ als ze een pantalon dragen is het geen sport !” ) kleurrijk besproken werden. Mooie tijd gehad daar samen maar het eindigde niet toen ik besloot ergens anders te gaan werken. We bleven bevriend en hebben nog menig gezellige avond gehad met de Suusjes. Daarnaast mooie ongein via app of FB uitwisselen (ik vond het al zo raar dat je me de laatste maanden niet meer appte om te vragen hoe het met mijn club ging) en zeker nooit te beroerd om iets te drinken als daar een reden voor te verzinnen was. Altijd gezellig en veel lachen dankzij die heerlijke humor van je. Maar ook een serieuze noot of raad als je dat nodig vond. Teveel herinneringen om hier te delen maar genoeg om duidelijk te maken dat het gemis groot is. Dank je wel voor alles Rob….

New York 2024: Met papa en Robin terug in het hotel na een heerlijk diner! Papa wilde slapen, ikke niet ❤️

Ik heb zat herinneringen aan Robert, maar er is er één die me altijd is bijgebleven. Ik logeerde bij mijn zus en zwager en sliep op zijn kamertje. Op zondagochtend vroeg hoorde ik hem huilen. Hij zal een jaar of 4 geweest zijn en toen ik een kijkje ging nemen, zag ik hem en de vloerbedekking onder de melk. Hij wilde melk drink, maar er waren toen rare pakken melk . Van plastic in een kunststof kan. Tja, als je dan moest schenken, klapte het pak om. En zo op het tapijt en Robert. Tapijt was nieuw. Samen schoonmaken voor papa en mama wakker werden. Weet niet meer of het er helemaal uit was.

'N half jaartje stage in Haarlem. Logies, ontbijt en diner bij oom en tante in Hillegom. Dat was een mooie en leuke tijd. Vooral als Rob minimaal één keer per week memoreerde dat we al geruime tijd geen saté meer hadden gegeten. Hieraan werd dan ook prompt gehoor gegeven door tante. Opstaan was voor Rob destijds toch wel een probleempje. Maar de opmerking "als je er niet uitkomt dan kieper ik een emmertje water in je bed" en de bevestiging door tante deed wonderen. Vinyl was toen ook al onontbeerlijk voor Rob. Dus regelmatig zagen wij tasjes van platenzaken voorbijschuiven. Maar dat moest wel betaald worden. Oplossing: vrijdags naar huis met als tussenstop Oma in Schiedam om de nodige financiële middelen aan te vullen. Al met al een prachtige en leuke tijd waar we met plezier aan terugdenken.

Beste Rob, In 1994 ontmoeten wij elkaar voor het eerst tijdens mijn sollicitatiegesprek bij TOP Lease. Jij als HR manager, ik als sollicitant. Beiden geboren in Schiedam en dezelfde basisschool doorlopen. Het klikte vanaf het eerste moment. We werden collega’s en hebben in het WAT automatiseringsproject samen de kar getrokken voor de interne opleidingen. We liepen de polonaise tijdens de voorbereidingen van de trainingen met de opleidingscoördinatoren in de TOP Lease lounge van het PSV stadion als onze Fortis opties weer waren gestegen. Man, wat hebben we gelachen! Ik denk dat we 4 weken pizza hebben gegeten om de avond trainingen te verzorgen. Het pizza arrest was geboren … Na jouw vertrek volgde ik je op als HR manager bij TOP Lease. Je wijze van werken kopieerde ik voor een groot deel en gebruikte ik jaren later nog in mijn HR carrière. Ik schoof nog veel jaren aan bij het “stafoverleg” met Wim in Breda. Konden we het nog maar één keer overdoen. De mooie herinneringen blijven. Rob, rust zacht. Ik denk ook aan Susanne en Rob’s kinderen. Ik leef intens met jullie mee en wens jullie veel kracht in deze droevige tijd. Richard Koster

Dit vond ik elk jaar zo leuk om te lezen van Rob op facebook; Ik weet niet of jullie het al een beetje in de gaten hebben gehad, maar... als je zo buiten zo'n beetje rondloopt, dat er al een beetje een mespuntje lente in de lucht zit...

Uit het veld geslagen Wat is het verlies van Rob ongelofelijk moeilijk te bevatten. Terugkijken op een bijzondere en unieke vriendschap en een rijke humorvolle collegiale periode. Samen bij TOP Lease heb ik veel geleerd en was het een genoegen om met hem samen te mogen werken altijd een scherpe geest en zakelijke analyse met een heldere menselijke kant. In het MT kregen we destijds een complete PC thuis met modem en heel de rommel, zodat we als MT leden kennis konden maken met het INTERNET moet iets van eind jaren 90 geweest zijn. Ik vergeet nooit dat ik op de eerste avond in een chat cafe online zat en dacht het zal toch niet?? Aan de scherpte en sarcasme kon het niet missen Rob was there. Jeetje wat hebben we een lol gehad. Op de werkvloer en in de MT meetings werd regelmatig gestrooid met de humor van debiteuren crediteuren en jiskefet, dat hebben we jaren volgehouden en heeft veel lol gebracht naast foute uitspraken als kost duur man. Samen een mooie sfeer opgebouwd bij TOP Lease, waar hij bij veel collega’s indruk heeft gemaakt en een bijdrage heeft geleverd aan een fijne tijd voor iedereen in het begin van hun loopbaan. Met veel plezier kijk in terug op de Staf meetings, die we hebben gehad de afgelopen 30 jaar!! Minimaal 1 keer, maar vaak 2 keer per jaar altijd startend in de Bommel daarna eten bij de Griek of con fuego. De avond was echt geslaagd als de drankrekening het eten overtrof. Rob kocht altijd een plaat in de stad bij Velvet ik kende deze nooit . En standaard met de deeltaxi naar huis. Oude koeien uit de sloot halen en steeds weer bespreken hoe briljant we in onze tijd bij TOP Lease waren . Tijdens deze “meetings” vertelden we vol enthousiasme over onze kids en hun ontwikkeling. Sparren over werk gerelateerde zaken, altijd volop praat met humor of gewoon een goed gesprek. Nooit nie gin nieuwe hoofdstukken meer aan ons verhaal maar ik hoop dat wat we hebben meegemaakt nog vaak te mogen lezen in mijn gedachten!! Ik ga je missen Staf member, vriend. Wim van ‘t Geloof

Rob, hier staan we in het Gouden Straatje in Praag. Dankjewel voor het wijzen van de weg❤️

Robbie! Woorden schieten te kort, maar gelukkig mijn herinneringen van jou niet. Herinneringen aan een hele fijne collega met gezamenlijke interesses. Dat bracht ook dat we 2 onvergetelijke weekenden in Vietnam hebben doorberacht tijdens mijn Azie trip en jouw Vietnam STA en daarn nog 1 in Hamburg. Na onze laatste ontmoeting in de Mezz in 2023 had ik verwacht jou zeker nog een keer te zien en spreken ... dat mag dus niet meer zo zijn en dat is niet te bevatten. Heel veel kracht en liefde voor alle naasten.

Lieve Rob, Red Eyes, van The War on Drugs is een mooi liedje wat jij opzette toen we onderweg naar een Metallica Concert waren samen met Jos. Red Eyes heb ik nu van het vele verdriet 😭 Wat gaan we je missen lieve Rob 💔

Lieve Rob, ik zal altijd met een glimlach aan jou terug denken. Je humor, adremheid en sarcasme en vooral ook je oprechtheid en grote hart. Deze spontane foto noemde ik sarcastisch waardevol... en dat blijjt hij nu ook te zijn. Rust zacht Rob 😘

Rob, wat zullen we je gezelschap missen en je heerlijke scherpe humor, hier nog een mooie foto uit 2022 met een paar van de woensdag tennis maten bij klundert op een kluitje

Ouwe gek ! Van de G ! wij kennen elkaar werk gerelateerd en af en toe op FB reageren en dan ineens een reactie van een meisje die een uitvaart heeft as dinsdag..... ik zeg das van de G ! Man wat een gezeik joh

Rob, Wat een gemis. Ik miste je al even in de winkel en op Facebook, totdat Susanne liet weten dat je ziek was — veel te snel ging het daarna. Je was een vaste en geliefde klant, maar vooral een fijn mens met een groot hart voor muziek. Bijgevoegd een foto van het appje wat je me in corona tijd stuurde om mijn winkel te steunen wat heel veel zegt over jou als persoon Rob, rust zacht, Arend + alle medewerkers van Velvet Music Breda